วันเสาร์เป็นที่ผ่านมาวันที่ดีอีกหนึ่งวัน แบ๋เฟืองมารับฉันตั้งแต่ช่วงสายๆ

พาไปเยี่ยมน้องชายของตา ซ้อนมอไซด์กว่าสี่สิบหน้านาทีแนะ

ไปถึงก็เจอ อง บ่า ยีทุ่ย ยีฮัง แบ๋หลบ ทุกคนน่ารักกับฉันมากๆ

แต่เมื่อเวลาค่อยๆผ่านไปสักพักใหญ่ๆ ฉันก็อดเหลือบมองนาฬิกาไม่ได้

ไม่ใช่ว่าอยากจะกลับบ้านหรืออะไรหรอกนะ

แต่เวลาประมาณนี้มันทำให้ฉันคิดถึงเมื่อเสาร์ก่อนหน้านี้เอามากๆเลยต่างหากละ

มื้อเที่ยงที่นี่ฉันอิ่มจนพุงกาง คนนั้นก็คีบให้คนนี้ก็คีบให้

เค้าคงคิดว่าฉันใช้ตะเกียบไม่คล่อง เลยไม่ค่อยคีบอะไร เค้าเลยคีบให้ตลอด

ไอ้ฉันจะปฎิเสธก็กลัวจะเค้าเสียใจ เลยจำต้องกินเข้าไปอย่างเยอะเลย

ขากลับ ยีฮัง (น้าฮังอ่ะนะ) แบ๋หลบ แบ๋เฟืองพาแวะร้านกาแฟ

บรรยากาศดีมากๆ แวะมากินไอติม กินเสร็จแบ๋เฟืองก็มาส่งที่บ้าน

ต้องขอบคุณแบ๋เฟืองมากมายเลยทีเดียวละ

ฉันรู้สึกว่าภาษาอังกฤษสำคัญมากขึ้นกว่าเดิมก็เมื่อมาอยู่ที่นี่

ดีใจที่พอจะฟื้นมันขึ้นมา เพื่อหาเรื่องคุยกับคนอื่นๆได้

และดีที่คนที่นี่พูดอังกฤษรู้เรื่องกันหลายคน ถึงแม้บางคนจะฟังยากมากๆก็ตาม

คนเหล่านั้นคืออันมิน และลอง ฟังสองคนนี้พูดภาษาอังกฤษ

อาจจะไม่ต้องใช้สำเนียงมากนัก แต่เซนส์การเดาศัพท์จะจำเป็นกว่ามาก

ไม่อยากจะเชื่อว่า แฟต จะถูกออกเสียงว่า ฟ้าส

และ แมสเสจ จะกลายเป็น มาสเซล ไปได้ แต่ก็เป็นไปแล้วเมื่ออันมินและลองพูด อิอิ

21 กรกฎา วันรับปริญญาของเรา

เพื่อวันนี้ฉันต้องเรียนมาตั้งเกือบยี่สิบปี ตั้งแต่อนุบาลจวบจนวันนี้

เหนื่อยกับหลายๆสิ่ง หลายๆ อย่างแต่ก็ถือว่าคุ้มสุดๆ

ดีใจยิ่งกว่าอะไรเมื่อได้เห็นรอยยิ้มภูมิใจของคุณแหมะกับตา

ขอขอบคุณทุกๆคนที่มีส่วนร่วมทำให้ฉันมีวันนี้

พ่อแม่ ลุง ป้า น้า อา พี่ๆ น้องๆ ครูบาอาจารย์ และเพื่อนๆ

ขอขอบคุณทุกคนที่แวะมาแสดงความยินดี และที่ส่งเสียงตามสายมา

ขอขอบคุณสำหรับดอกไม้ทุกช่อ ตุ๊กตาทุกตัว และของขวัญทุกชิ้น

ขอขอบคุณจากใจดวงน้อยๆ ดวงนี้ค่ะ

...

21 กรกฎา สัมผัสอุ่นๆที่มือซ้ายติดตรึงอยู่ลึกๆในใจ

ขณะที่มือขวาได้เอื้อมใกล้ชิดอีกหนึ่งมือ

ความรู้สึกนั้นก็ถูกประทับลงในความทรงจำ

เหตุการณ์ในวันนี้ ทั้งชีวิตไม่อาจลืม

...

อยากจะเอ่ยขอบคุณเป็นการเรียงตัว

แต่พื้นที่ในสเปซคงจะไม่เพียงพอเป็นแน่แท้

ยังไงก็ขอขอบคุณทุกๆคนอีกครั้ง ซึ้งในน้ำใจจริงจัง

สำหรับเพื่อนๆที่รับปริญญาพร้อมกันในวันนั้น

ก็ขอแสดงความยินดีด้วยนะจ๊ะ เราทำสำเร็จอีกขั้นของชีวิตแล้ว

และสำหรับเพื่อนๆที่รัก ที่ยังคงต้องต่อสู้เพื่อการนี้

ก็ขอเอาใจช่วยเต็มที่ ยังไงใบปริญญาก็ต้องเป็นของเพื่อนๆแน่

เอาใจช่วยทุกการเดินทางของชีวิต สู้ๆ นะ

ต่อไปคงไม่มีโอกาสได้เจอเพื่อนๆมากอย่างนั้นอีกแล้ว

ยังไงก็รักษาตัวแและหัวใจตัวเองให้ดีนะ เพื่อนเป็นห่วง

คิดถึงเพื่อนๆทุกคนเสมอ มีอะไรก็ส่งข่าวมาหากันบ้างนะ จะรอ

"รักและคิดถึงทุกคน(มากๆ) :)"

ปล1. อยากเขียนอะไรมากมายแต่มันตื้อๆ ตันๆในใจ สงสัยไม่ได้เขียนนานไม่ก็ซิ้งและอินจัด

ปล2. วันนี้(28 กค.)ไปเรียนภาษาเวียดนามวันแรก เจอคนสอนถึงกับอึ้ง คล้ายใครไม่คล้าย

จำต้องมาคล้ายใครคนนั้น ความคิดถึงไม่มีโอกาสได้บรรเทา มีแต่ตอกย้ำให้เพิ่มเติม

ปล3. บอกไว้ก่อนล่วงหน้า เผื่อไม่ได้อัพสเปซอีกก่อนบิน

วันที่ 9 สิงหา 51 เวลาประมาณบ่ายโมงเป็นต้นไป

โทรศัพท์เครื่องจ้อยจะโกอินเตอร์บวกด้วยค่าบริการที่หากโทรเข้า

จะแพงเกินกว่าข้าวสองจานต่อนาที เสียทั้งผู้รับและผู้โทร

ฉะนั้น มีอะไรก็ส่งเมลล์หรือเมสเสจไปหาแทนละกันนะจ๊ะ

(เมสเสจละ 12 บาทมั้ง ก็แพงอยู่ดีเนอะ แหะๆ)

ไว้หาทางหาซิมโทรถูกๆจากที่นู่นได้เมื่อไหร่จะแจ้งให้ทราบในภายหลังนะ

ถึงยังไงเราก็อยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน ท้องฟ้าเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

หวังว่าเราคงจะมีโอกาสได้มองดาวดวงเดียวกันนะ :)

เคยมั้ย เวลาที่ได้ยินใครพูดถึงคนที่เราไม่รู้จักบ่อยๆ

แล้วเรารู้สึกอยากจะรู้จักผู้คนเหล่านั้นบ้าง

ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น หนึ่งในคนที่อยากรู้จักคนที่ได้รับการกล่าวถึง

หรือพูดถึงบ่อยบ้าง ไม่บ่อยบ้าง

เพราะอะไรบางอย่างพาลให้คิดว่า ทำไมต้องพูดถึงคนนี้ด้วยนะ

คำตอบนี้คงตอบไม่ยาก ก็เป็นคนที่เค้ารู้จัก เป็นเพื่อน เป็นพี่หรืออะไรทำนองนั้น

แต่นั่นก็ทำให้ฉันเกิดอาการอยากจะรู้จักคนคนนั้นบ้าง

สำหรับฉัน คนเหล่านั้น เหมือนเป็นบุคคลในตำนาน

ด้วยความที่ฉันไม่รู้จัก ไม่เคยพบเจอ ทำให้ดูลึกลับซับซ้อนซ่อนเงื่อน

(อ่ะนะ มันคงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ฉันเว่อร์ไปเอง)

ใครหลายๆ คนก็เลยกลายมาเป็นบุคคลในตำนานของฉัน

เพียงชั่วคำพูดของคนบางคน หรือหลายๆคน

...

ในชั่วโมงเรียนนิเวศวิทยาเมื่อหลายปีมาแล้ว

ขณะที่เหล่านักศึกษาและอาจารย์กำลังปรึกษาหารือ

ถึงสถานที่จะไปทัศนศึกษา แล้วเรื่องทริปไปเขาใหญ่ที่เกิดเรื่องไม่คาดฝัน

จนคณาจารย์ไม่กล้าที่จะพานักศึกษาตาดำๆอย่างเราไปอีกก็ถูกเล่าขาน

วันนั้นอ.กัลยา กล่าวพาดพิงถึงอ.ท่านนึงที่ฉันไม่คุ้นชื่อ

นอกจากไม่คุ้นชื่อ แล้วก็ยังไม่คุ้นหน้า

อ.ท่านนั้น นามว่า อ.ก้อง กัมปนาท

อันที่จริงไม่ใช่แค่ไม่คุ้นหรอก แต่ฉันไม่เคยเจอด้วยซ้ำไป

ในขณะที่ฉันย่างเท้าเข้าสู่ปลายปีที่สามของการศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัย

ขณะที่เพื่อนๆหลายๆคน มีโปรเจ็คที่สนใจ และอ.ที่ปรึกษาในใจ

ไม่แปลกเลยที่เราจะเจอเพื่อนแล้วถามว่า ทำโปรเจ็คกับจารไร

คล้ายๆกับคำถามที่เจอตอนใกล้จบว่า เรียนจบแล้วทำไร

“แต๋วแหวว ทำโปรเจ็คกับจารไรอะ”

“จารก้อง”

“จารก้อง ไหนอ่ะ”

“อ้าวไอ้เตี้ย แกไม่รู้จักจารก้องเหรอ”

“หึ ไม่รู้จัก”

“ตอนที่เค้ากลับมาแกไม่เคยเจอเหรอ ผมยาวๆ ตัวสูงๆ”

“หึ ไม่เห็นเคยเห็นเลย”

ฉันก็ไปวิ่งเล่นแถวๆห้องภาคออกจะบ่อย ไม่เห็นเคยจะเห็นใคร

มีลักษณะอย่างแต๋วแหววว่ามา แต่คลับคล้ายคลับคลา

เคยเห็นเงาของใครสูงๆ ท่าทางผมยาวๆ

หายวับลับตาไปตรงซอกหลืบเล็กๆ ของห้องแพลงตอนและห้องจารกัลยา

แน่นอนใจฉันมันเสาะขึ้นอับดับต้นๆ ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน

ไม่อยากจะไปยุ่งหรือต่อกรกับสิ่งที่เหมือนจะเห็นก็ไม่ใช่ เหมือนจะไม่เห็นก็ไม่เชิง

ด้วยเหตุนี้ อ.ก้อง กัมปนาทจึงกลายเป็น "บุคคลในตำนานหมายเลขหนึ่ง"

ฉันไม่ได้ติดใจอะไรมาก ด้วยความที่ก็ไม่ได้ยินเรื่องราวอะไรมากเกี่ยวกับอ.ท่านนี้

จะติดใจอยู่หน่อยนึงก็ตรงชื่อของอ.

ใครช่างตั้ง เท่ห์ชะมัดเลย

ก้อง กัมปนาท ฟังชื่อแล้วเหมือนจะมีระเบิดสะเทือนเลื่อนลั่นตรงหน้ายังไงก็ไม่รู้

ฉันลองมาคิดชื่อที่ต่อๆ กันเหมือนชื่อของ อ.บ้าง ได้มาก็เยอะเหมือนกัน

ไม่ว่าจะเป็น ผืน แผ่นดิน, ดอย อินทนนท์, ทะเล อันดามัน

กล้อง โพราลอยด์, เพลง บรรเลง, น้ำ เป๊ปซี่, เบียร์ สิงห์, แมค โดนัลด์

เซเว่น อีเลฟเว่น, ไอติม เซเว่นเซ่น ฯลฯ

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่า ใครจะไปตั้งชื่อคนแบบนี้ อันแรกๆยังพอจะเป็นไปได้

แต่หลังๆนี่มันอะไรเนี่ย ยังอุตส่าห์จะคิดได้นะฉัน

วันเวลาผ่านไป พร้อมกับชื่อของอ. และชื่อบ้าๆบอๆที่ฉันคิด ถึงคราวลางเลือน

ซัมเมอร์ปีสามขึ้นปีสี่ ฉันออกไปท่องโลกกว้าง

ขณะที่ฉันกำลังจะเดินทางกลับสู่มาตุภูมิ ฉันส่งเสียงตามสายมาถาม

ถึงตารางเรียนที่ฉันฝากแต๋วแหววลงว่าเรียบร้อยรึไม่

เสียงแต๋วแหววบอกมาตามสาย ว่า “อ.ก้อง เค้าถามหาแล้วนะเว้ย

ว่าเมื่อไหร่แกจะกลับมาเรียน”

ห้า บุคคลในตำนานกลับมาแล้ว เกิดเสียงสะท้อนในสมอง แล้ว แล้ว แล้วววว

อ.กลับมาเมืองไทยแล้วโดยสวัสดิภาพ ขณะที่ฉันขาดเรียนไปแล้วหลายคาบ

กลับถึงเมืองไทย ฉันก็ไปเข้าเรียนตามปกติ ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

(ฉันเคยเขียนไปแล้วบ้างในตอนทับแก้ว อาจจะซ้ำนิดนึงนะถ้าใครได้อ่านตอนนั้นแล้ว)

 และแล้ววันนั้นก็มาถึง วันที่ฉันได้พบกับบุคคลในตำนานหมายเลขหนึ่ง

อ.เดินมานู่นแล้ว ฉันคาดเดาด้วยความทรงจำที่แต๋วแหววเคยบอกว่าน่าจะเป็นคนนี้

ฉันมองตามอ.ที่เดินเข้ามาในห้องด้วยประกายตาแวววาว

อ.ตัวสูงจริงๆด้วย ผมยาวจริงๆ(แต่ที่คิดไว้ยาวกว่านี้อ่ะนะ)อีกด้วย

รอบๆอ.มีประกายระยิบระยับ ระยิบระยับ ระยิบระยับ เหมือนแกนดัฟในหนังเดอะลอร์ด

มีอย่างที่บุคคลในตำนานควรจะมี พร้อมด้วยรังสีออร่าแผ่กว้างจากตัวอ.

เอ๊ะ ไอ้รังสีออร่านี่คนธรรมดามองไม่เห็นมิใช่เหรอ

ใช่ฉันมันคนธรรมดา ถึงจะกำลังมองบุคคลในตำนาน(ของฉัน)ก็ตาม

ภาพที่ได้(จริงๆ) คือ อ.เดินเข้ามาสอนในชั่วโมงเรียนอย่างปกติ

ฉันก็นั่งเรียน และนั่งฟังอ.อย่างปกติที่สุดมิได้มีประกายตาแวววาว

หรือมองเห็นแสงระยิบระยับอย่างที่บอกไว้ข้างต้นไม่

นั่นเป็นเรื่องราวการพบกันระหว่างฉันและบุคคลในตำนานหมายเลขหนึ่ง

เรื่องราวธรรมดาๆ ของนักศึกษาที่ไปเข้าเรียนแล้วต้องพบเจอกับอ.ผู้สอน

เป็นอีกครั้งที่วันเวลาก็ยังคงดำเนินไป ฉันศึกษาเล่าเรียนไปเรื่อย

จนกระทั่งในช่วงนึงฉันได้ยินชื่อบุคคลนึงบ่อยๆ

 อันที่จริงเรื่องนี้มันก็ก่อตัวขึ้นเป็นระยะๆ

การเอ่ยถึงคนคนนี้เป็นระยะๆ ก่อให้เกิด "บุคคลในตำนานหมายเลขสอง"

“เดี๋ยว พี่มะเดี่ยว เค้าจะมาสอนเรื่องเสียงนก”

“พี่มะเดี่ยว...” “..พี่มะเดี่ยว..” “...พี่มะเดี่ยว”

ฉันรู้สึกติดใจในพี่เค้ามากพอสมควร ทำไมชื่อพี่เค้าถึงถูกพูดถึงบ่อยๆ

จากบุคคลในตำนานหมายเลขหนึ่งบ้าง เพื่อนๆบ้าง พี่ๆ บ้าง

ส่วนใหญ่ก็จะเป็นคนที่เกี่ยวเนื่องด้วยชมรม ที่เคยดูนกอะไรแบบนี้อ่ะนะ

ฉันไม่เคยรู้จักพี่เค้า ไม่เคยพบเจอ พูดคุยเห็นหน้า

จึงไม่น่าแปลกใจที่พี่เค้าจะกลายมาเป็นบุคคลในตำนาน(ของฉัน)ได้ไม่ยากนัก

ฉันรู้แค่ว่า มะเดี่ยว น่าจะเป็นผลไม้ชนิดนึง

และในความรู้สึก น่าจะเป็นผลไม้ที่มีรสเปรี้ยวจี๊ดสะใจ

และฉันก็ไม่ได้รู้อะไรมากไปกว่านั้นเลยจริงๆ

แต่ภาพพี่มะเดี่ยวในจินตนาการของฉันก็ไม่ได้มีแค่เงาสูงๆ

อย่างบุคคลในตำนานหมายเลขหนึ่ง

อาจเนื่องมาจากพัฒนาการด้านจินตนาการที่เพิ่มขึ้นหลังจากได้เจอกับบุคคลแรก

ฉันดึงเอาความสูง ผอม ผมยาวของบุคคลในตำนานหมายเลขหนึ่ง

มาเติมด้วยเสื้อผ้าฝ้ายใส่สบายสไตล์ล้านนา พร้อมด้วยกางเกงขายาวสวมใส่สบาย

รองเท้าแตะเดินสบายเท้า กล้องคล้องคอ สะพายย่ามผ้าฝ้ายพาดบ่า

 และสามหมวกผ้าฝ้าย

ทำไมต้องผ้าฝ้าย ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แค่รู้สึกว่าพี่เค้าอยู่เชียงใหม่

เป็นนักอนุรักษ์ และชอบถ่ายภาพ

น่าจะมีลุคประมาณนี้ เลยจินตนาการไว้ในหัวแบบนี้

และแล้ววันนั้นก็เดินทางมาถึง วันที่พี่เค้าจะมาบรรยายให้

เหล่านักศึกษาตากลมฟัง

จำได้ว่าพี่เค้าอยู่ในห้องก่อนหน้าฉัน ฉันด้อมๆมองๆอยู่หน้าห้องอีโค

ผ่านกระจกใส ในใจคิด “พี่มะเดี่ยวตัวเป็นๆ” อารมณ์ประมาณยิ่งกว่าได้เจอดาราตัวเป็นๆ

พอเดินเข้ามาในห้อง ก็ทำได้แค่เอ่ยกล่าวสวัสดี

แต่ภายในใจยังคงคิด “ได้เจอพี่มะเดี่ยวตัวเป็นๆ พี่มะเดี่ยวตัวเป็นๆเป็นอย่างนี้เอง”

วันนั้นฉันคงเก็บอาการตื่นเต้นไว้ได้อย่างแยบยลพอควร (คิดว่าอ่ะนะ)

ภาพพี่มะเดี่ยวผิดจากที่ฉันจินตนาการไว้พอสมควร

พี่เค้าใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสีดำเรียบร้อย ผมพี่เค้าไม่ได้ยาวอย่างที่คิดไว้

แต่พี่เค้าก็ยังตัวสูง และผอมเหมือนที่ฉันคิดไว้ อย่างน้อยก็ถูกนิดๆหน่อยๆละว่ะ

แต่ก็ยังคงคิดเข้าข้างตัวเองว่าบางทีพี่เค้าอาจจะต้องแต่งตัวเรียบร้อย

เพราะพี่เค้ามาสอนพวกฉันก็เป็นได้ ยังคงติดภาพที่จินตนาการไว้

แล้ววันงานเบิร์ดแฟร์ฉันก็ได้พบกับความจริง

ไม่ผิดกับที่ฉันจินตนาการไว้แม้สักเล็กน้อย สักเล็กน้อยก็ไม่ผิดเลยจริงๆนะ

ถ้าคิดภาพไม่ออก กรุณาย้อนกลับไปดภาพในจินตนาการด้านบนได้

แต่ที่ผิดถนัดคือการปรากฎตัวของ "บุคคลในตำนานหมายเลขสาม"

ก่อนจะอธิบายโดยละเอียดขึ้น ขอบอกกล่าวเล่าถึงที่มา

ของบุคคลในตำนานหมายเลขสามก่อนละกันนะ

ในช่วงที่มีการทำเสื้อชมรมเพื่อเตรียมนำไปขายในงานเบิร์ดแฟร์และงานต่างๆ

ชื่อของคนคนนึงก็เพิ่มความถี่ในการเอ่ยถึงขึ้นมาเงียบๆ

“พี่อิษฎ์...” “เดี๋ยวพี่อิษฎ์...” “พี่อิษฎ์ส่งแบบเสื้อ...”

พี่เค้าออกแบบเสื้อให้ชมรม ท่าทางจะเรียนมาทางด้านนี้

สายแว่วมาว่าพี่เค้าจบวิดยาและไปต่อถาปัตย์ เอาละซิ

ฉับพลันภาพหนุ่มสูง ผอม ผมไม่ยาวมาก

(ได้รับอิทธิพลจากบุคคลในตำนานสองท่านแรกผสมปนเปในอัตราส่วนที่เหมาะสม)

ใส่เสื้อยืดสบายๆ กางเกงยีนส์ตัวเก่าตัวเก่ง สวมใส่ผ้าใบคอนเวิดเก่าๆ(ขาดๆ)

ออกแนวติสต์ๆ เซอร์ๆ ประมาณนั้นเลยอ่ะนะ

นั่นเป็นภาพในจินตนาการของฉัน ซึ่งฉันก็ไม่ได้คิดว่า

จะได้มาพบเจอพี่เค้า คือเจอพี่เค้าโดยไม่ทันตั้งตัว

ขณะที่ฉันง่วนอยู่กับการดูแลบูธและขายเสื้อ รวมถึงของที่ระลึกอยู่นั้น

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก ฉันจำไม่ได้ว่าใครเดินมาก่อน

มีใครอยู่แถวนั้นบ้าง หรือว่าขณะนั้นใครยืนอยู่ข้างๆฉัน

ที่จำได้คือ บุคคลในตำนานหมายเลขหนึ่งให้เสื้อพี่อิษฎ์ไปหนึ่งตัว

ถือเป็นสินเสื้อตอบแทนน้ำใจอันงามของพี่เค้าที่ช่วยออกแบบเสื้อให้

จำได้ว่าตอนนั้นฉันยืนนิ่งๆ(มั้ง) ยืนดูบุคคลในตำนานคุยกัน

(ฉันเห็นบุคคลในตำนานคุยกันหลายครั้ง หมายเลขหนึ่งคุยกับหมายเลขสอง

หมายเลขหนึ่งคุยกับหมายเลขสาม )

ในใจก็คิด “โห นี่เหรอพี่อิษฎ์ พี่อิษฎฺตัวเป็นๆ”

“พี่อิษฎ์ตัวเป็นๆ ตัวไม่สูงเหมือนที่คิดไว้เลยแฮะ ผมก็ไม่ค่อยยาว

 แล้วก็ดูสบายๆมากกว่าที่จะดูเซอร์ๆซะด้วย ผิดคาดมากๆเลยนะเนี่ย”

พี่อิษฎ์ยืนคุยอยู่ไม่นานนัก แล้วก็ขอตัวกลับบ้านที่มหาสารคาม

(เท่าที่จำได้ และคิดว่าจำไม่ผิดอ่ะนะ)

จำไม่ได้ว่าฉันได้คุยอะไรกับพี่เค้ามากไปกว่า คำว่า สวัสดีค่ะ หรือไม่

จังหวะนั้นคงจะอึ้งๆ ปนตื่นเต้นมากๆ จนเหมือนทำอะไรไม่ถูก

พี่เค้าก็เป็นคนธรรมดาๆ คนนึงเหมือนๆกับบุคคลในตำนานสองท่านแรก

แต่ฉันเองละที่ไปมอบตำแหน่งแปลกๆนี้ให้

 และแอบตื่นเต้น ตื่นตา ตื่นใจไปเองเมื่อได้พบเจอ

ดีนะ ที่ฉันไม่ได้เจอบุคคลในตำนานครั้งแรกพร้อมๆกันสามคน

คิดภาพไม่ออกเลยว่าตัวเองจะเป็นยังไง นึกแล้วก็ตลกตัวเอง

วันเวลายังคงทำหน้าที่ตัวเองอย่างดี หมุนเวียนเปลี่ยนเดือนปี

ทำให้ไม่นานมานี้ ฉันก็มีโอกาสได้ยินได้ฟังการเอื้อนกล่าวถึงบุคคลนึง

บุคคลในตำนานหมายเลขสามเล่าสู่หมายเลขหนึ่งฟังประมาณว่า

“จิ้ว ซื้อกล้องเยอะมากเลยครับอ. มีกล้องเป็นยี่สิบตัว”

ฉันจำรายละเอียดอะไรไม่ได้มากนัก

จำได้ว่าเอ่ยถามไปว่าทำไมพี่เค้าชื่อแปลกจัง

พี่อิษฎ์ซึ่งขณะนี้ฉันพัฒนาการเรียกมาเป็น อันอิษฎ์ ตามแบบเวียดนาม

เล่าให้ฟังคร่าวๆ ว่า พี่เค้าชื่อ... นามสกุล จิ้วไม้แดง

เพื่อนๆ เลยเรียกกันจนติดปาก ว่า จิ้ว ไม่ค่อยมีใครเรียกชื่ออื่นๆ

ฉันจำชื่อพี่เค้าไม่ได้ จำได้แต่ว่า พี่เค้าชื่อ จิ้ว

ฉันแอบติดใจพี่เค้าก็ตรงที่ พี่เค้ามีกล้องในอานัตเยอะมากๆ

จากวันนั้นฉันพอจะรู้ว่าพี่เค้าเล่นกล้อง มีกล้อง มีเลนส์เยอะมากๆ

พี่เค้าไปหาซื้อของที่คลองถมเป็นประจำ การพูดถึงในครั้งนั้น

ทำให้ฉันเริ่มจินตนาการภาพของ พี่จิ้ว

จากประสบการณ์การจินตนาการที่ผิดบ้าง ถูกบ้างของฉัน

ทำให้ภาพพี่จิ้วที่ได้เป็นแบบนี้ ชายหนุ่มความสูงมาตรฐานชายไทย

แต่งตัวสบายๆ ดูท่าทางทะมัดทะแมง

และคล่องแคล่วเหมาะกับการเดินซื้อของที่คลองถม แล้วก็ผมสั้น

ฉันยังไม่มีโอกาสได้เจอพี่เค้า แล้วพี่เค้าก็หายไปเงียบๆ

เนื่องด้วยไม่มีใครเอ่ยอ้างถึง และไม่มีใครกล่าวถึงบ้าง

แต่แล้วเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาบุคคลในตำนานหมายเลขสอง(พี่มะเดี่ยว)

แวะมาเซอร์ไพร์สที่ร้านฉัน เป็นการเซอร์ไพร์สที่สุดจะเซอร์ไพร์ส

ฉันคงจะได้เขียนถึงเรื่องราวในวันนั้นสักวัน

แต่วันนี้ขอเขียนถึงบุคคลในตำนานซะก่อนนะ

พี่มะเดี่ยวถามฉันว่าร้านปิดกี่โมง ฉันบอกเวลาปิดปกติของที่ร้าน

ก่อนที่จะถามเพิ่มว่า “พี่มะเดี่ยวไปกี่โมงอ่ะคะ”

“ผมนัดเพื่อนไว้อ่ะครับ ว่าจะไปเดินดูของที่คลองถมตอนประมาณสองทุ่ม”

แล้วไม่นานนักฉันก็ได้รู้ว่าเพื่อนที่พี่เค้าหมายถึง คือ พี่จิ้ว

พี่มะเดี่ยวเล่าเพิ่มเติมเหมือนกับว่า พี่จิ้วเค้าซื้อกล้องทุกวันเลย

ที่จะไปคลองถมก็จะไปเดินดูกล้องอะไรประมาณนี้

แล้วเรื่องราวเมื่อหนหลังก็เวียนมาฉายซ้ำ เรื่องกล้องที่มากมายของพี่เค้า

พี่มะเดี่ยวจากไปเมื่อเวลานัดกับพี่จิ้วมาถึง

แต่แล้วเมื่อประมาณห้าทุ่มกว่าๆ พี่มะเดียวก็โทรกลับมา

ด้วยเหตุผลอะไรบางอย่าง

ฉันเอ่ยถามพี่มะเดี่ยวไปว่า “แล้วพี่มะเดี่ยวได้อะไรกลับไปมั้ยคะ”

“ไม่ได้ครับ” “แล้วพี่จิ้วละคะ” “ได้ครับ”

นาทีนั้น โหห สุดยอดเลยอ่ะ ซื้อทุกวันเลยจริงๆเหรอเนี่ย

พี่มะเดี่ยวบอกต่อประมาณว่า พี่จิ้วมาส่งพี่มะเดี่ยวที่หมอชิตแล้วก็กลับไปเดินคลองถมต่อ

พี่มะเดี่ยวบอกอีกว่า “มีกล้องเยอะ ไบนอคอะไรพวกนี้ก็เยอะ

ของดีก็มี ของเสียก็เยอะ”

ฉันเลยบอกไปว่า “ค่ะ อยากได้เหมือนกัน แต่ดูไม่เป็น”

พี่มะเดี่ยวบอกต่อว่า “ปรึกษาจิ้วได้ บอกจิ้วได้ ให้จิ้วช่วย”

นาทีนั้นความมั่นใจค่อยๆเพิ่มพูนในตัวบุคคลในตำนานหมายเลขสี่ผู้แปลกหน้า

ถ้าฉันอยากได้กล้อง ให้พี่เค้าไปช่วยดูจะไม่ผิดหวังเลยใช่มั้ยนะ

ฉันกำลังจะเอื้อนเอ่ยบอกพี่มะเดี่ยวออกไปว่า “จริงๆเหรอค่ะ”

แต่ยังไม่ทันจะได้พูด เพราะหลังจากประโยคนั้นไม่กี่วินาที

พี่มะเดียวก็ต่อด้วย “โดนหลอกชัวร์” “อ่ะนะพี่มะเดี่ยว”

เล่นเอาฉันไปไม่เป็นเลยทีนี้

ฉันเลยถามพี่มะเดี่ยวออกไปว่า “แล้วพี่เค้าไม่เสียใจแย่เหรอค่ะ”

พี่มะเดี่ยวบอกว่า “ไม่หรอกครับ ภูมิใจด้วยซ้ำ”

โห ยังมีคนแบบนี้อยู่ด้วยเหรอเนี่ย ภูมิใจที่โดนหลอก

ฉันก็ไม่รู้ว่าพี่มะเดี่ยวพูดจริงหรือพูดเล่น แต่ท่าทางพี่จิ้ว

จะเป็นคนที่สนุกสนาน ร่าเริงและไม่คิดมากคนนึงละนะ

แล้วจู่ๆพี่มะเดี่ยวก็พูดขึ้นมาว่า “จิ้วเป็นบุคคลในตำนาน เป็นตำนาน”

หรืออะไรสักอย่างประมาณนี้ มันโดนมากๆ เพราะฉันคิดแบบนี้อยู่เหมือนกัน

ถึงแม้ตำนานของฉันกับของพี่มะเดี่ยวอาจจะไม่เหมือนกันก็ตาม

แต่ฉันก็ตอบรับคำที่พี่มะเดียวพูด พี่จิ้วเค้าเป็นตำนานจริงๆ

คาดว่าเพื่อนๆที่ชอบถ่ายรูป หรือเล่นกล้องทั้งหลายของฉัน

คงจะอยากรู้จักกับพี่จิ้วบ้างละไม่มากก็น้อย

ไม่ว่าจะเป็น ไอ้พี่ชาย เบส์ท ยอด และนานต์นานต์

ไว้ว่างๆชวนกันไปเดินคลองถมแล้วอันเชิญพี่จิ้วมาเป็นไกด์นำทัวร์ดีมั้ยพวกเรา

ถ้าร้านฉันเปิดต่อไปอีกหน่อย ฉันคงได้พบกับพี่จิ้ว

บุคคลในตำนานหมายเลขสี่ที่ร้านในสักวันแน่ๆ

เพราะบุคคลในตำนานทั้งหมดของฉันเคยแวะเวียนมาที่ร้านแล้วทั้งนั้น

คงจะไม่แปลกถ้าบุคคลในตำนานหมายเลขล่าสุดจะมาที่ร้านนี้ด้วย

น่าเสียดายที่ฉันยังไม่มีโอกาสได้เจอพี่จิ้ว

อยากจะรู้จริงๆว่าภาพพี่เค้าที่ฉันจินตนาการไว้

จะใกล้เคียงกับความเป็นจริงรึเปล่า

หวังว่าฉันคงจะได้เจอบุคคลในตำนานคนนี้ในสักวันเนอะ :)

 ปล. ขอนอกเรื่องนิดนึง พอดีแฝดพี่เพิ่งทำการอัพสเปซ

เพื่อนๆหลายคนคงได้เจอและรู้จักบ้างแล้ว

เลยจะชักชวนไปทำความรู้จักและให้กำลังใจกับงานเขียนของพี่ท่านบ้าง

ไงก็อย่าลืมแวะไปนะจ๊ะ ที่นี่เลย http://mainum.spaces.live.com

สวัสดีไอ้(ผู้ชาย)บ้านนอก

    เป็นไงมั่งว่ะแก สบายดีป่าว ส่วนฉันเพิ่งออกจากโรงหมอมาเมื่อวันก่อน

อย่าเพิ่งตกใจ ร่างกายฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่จิตใจโดนทำร้ายอย่างแรง

คุณหมอกับพี่พยาบาลพากันจับแขนทั้งสองข้าง แล้วก็ฉีดยาให้ฉัน

แฝดเล่าให้ฟังว่า คนเค้ามองกันทั้งห้องเลย ส่วนน้องเล้งที่พาไปส่งโรงบาล

บอกว่า สงสารก็ส่งสารนะ ขำก็ขำ แล้วก็ทำเสียงล้อเลียนฉัน

มานึกตอนนี้ก็ขำตัวเอง ก็คนมันกลัวและไม่ชอบจริงๆนี่น่า

แกก็ไม่ชอบเข็มฉีดยา น่าจะเข้าใจฉันดี จริงมั้ย

อ่อ จำได้ว่าฉันเคยโบกมือลาโรงพยาบาลรามาธิบดีกับคุณหมอแสนสวย

คราวนี้ต้องขอลาขาดจากโรงพยาบาลราชิวิถีกับคุณหมอใจร้ายแทน

    แกคงจะแปลกใจว่าวันนี้ฉันนึกครึ้มอกครึ้มใจอะไรถึงมานั่งเขียนหาแก

ก็แหม่ มีเรื่องเล่าจากการเดินทางเล็กๆน้อยๆ มาฝากน่ะ

มันไม่ได้มีอะไรมาก เพราะฉันไม่ได้ไปไหนไกล แต่ก็แค่

เห็นอะไรระหว่างทางเลยอยากเล่าสู่กันฟัง

    9.30 น. คือเวลาที่ตั้งปลุกไว้ แต่ด้วยความเอื่อยเฉื่อย

กว่าจะลุกจากเตียงก็เกือบจะสิบโมง อาบน้ำอาบท่าไม่นาน

ฉันก็พาตัวเองออกมายืนรอรถเมล์พร้อมด้วยน้ำผักผลไม้รวมหนึ่งกล่อง

รถเมล์มาถึงตอนกี่โมงก็ไม่รู้ รู้แต่ว่ารถเมล์ร่วมบริการสีเขียวคันจ้อยคันนี้

มีบริการพิเศษ ที่แกเห็นแล้วอาจจะยิ้มไปกับไอเดียบรรเจิดนั้น

และฉันว่าคนคนนั้นก็น่าจะยิ้มให้ไอเดียนี้ด้วยเหมือนกัน

ที่เบาะจะมีพัดที่สานจากไม้ไผ่ พัดกลมๆ สีแดงๆ เขียวๆ

ไม่รู้จะอธิบายยังไง จำได้ว่าเคยเอาไว้พัดไฟจากเตาถ่าน

นั่นละ สมมติว่าเข้าใจ รถคันนี้มีพัดแบบนี้เสียบไว้ด้านหลังทุกที่นั่ง

รถติดไฟแดง ร้อนกายร้อนใจ ก็หยิบพัดมาโบกสักหลายๆที

ความคิดนี้ก็เข้าท่าดีเหมือนกันนะ แต่ฉันก็ไม่เห็นจะมีใครสักคนหยิบพัดขึ้นมา

อาจจะเพราะตอนนั้นอุณหภูมิภายนอกร้อน แต่ภายในเย็นก็เป็นได้เนอะ

    10.18 น. ฉันเดินทางมาถึงเซ็นทรัลเวิล์ดก่อนเวลาตั้งนาน

วันนี้เป็นอีกวันที่ฉันตั้งใจมาอ่านหนังสืออัดเสียงแหละแก

ด้วยความที่มาเร็วมาก ฉันเลยเดินเอ้อระเหยอยู่ด้านหน้า

เดินไปเดินมาดันมาเจอกับน้องทราย น้องที่ชมรมอ่ะ

แกคงรู้จักใช่ป่ะ นั่นละ น้องเค้ามาดูดงบังชินกิ

ได้ข่าวว่ามีพี่ๆอีกหลายคนมาดูด้วย พี่เมย์ยืมไบนอคชมรมมาดูเลยนะเว้ย

มากันตั้งแต่เช้าเลย กว่าดงบังจะมาก็เย็นๆ

สปิริตแฟนคลับนี่ สุดยอดจริงๆเนอะ คุยอยู่ไม่นานก็ลากันไป

ฉันแอบเดินไปดูบรรยากาศ คนเยอะมากๆ ใส่เสื้อสีแดงกันเป็นกองทัพ

นึกว่าวันนี้เป็นวันแดงเดือด ปิศาจแดงปะทะหงษ์แดงซะแล้ว

ที่ไหนได้มาดูดงบังชินกิ วันนี้ใส่เสื้อสีดำไม่ค่อนเนียนเลยรีบเดินผ่านไป

    10.35 น. ฉันมาถึงห้องบันทึกเสียงแล้วละแก รอพี่พนักงานไม่นาน

พี่เค้าก็มาบอกว่าวันนี้คนจองอ่านเต็มหมด มีว่างอีกทีวันพุธตอนบ่ายโมง

โหหห แป๊ก! เลยแก อารมณ์แบบว่า ฉันตั้งใจมามากๆ

แบกโน๊ตบุ๊คมาด้วยตั้งใจมาอ่านก่อนกลับบ้านเลยนะเนี่ย

ทำไงได้ว่ะ เห้ออ แอบเซ็ง ฉันจะตื่นแต่เช้าเพื่อ...

ด้วยเหตุนี้ฉันจึงเดินคอตกลงมาจากชั้นสาม

มาบรรเทาอาการเซ็งด้วยการไปฟังเพลงจากซีดีแผ่นต่างๆที่ชั้นหนึ่ง

เมื่ออาการทุเลาเลยก้าวเท้าจากมา บ้านคือเป้าหมายต่อไป

    11.15 น. กว่ารถเมล์จะมาใช้เวลานานพอดู จากที่สังเกตมา

เมื่อรถสาย 504 ผ่านป้ายรถเมล์ครบสองคัน รถเมล์ปรับอากาศ

สีน้ำเงินเข้มคันต่อจะเป็นสาย 505 ฉันพิสูจน์มากับตัวเองแล้วถึงสองรอบ

เช่นเคย ฉันเลือกนั่งรถเมล์ฝั่งซ้ายติดหน้าต่างเยื้องมาด้านหลัง

เพื่อให้ใกล้กับลำโพงเพื่อฟังวิทยุคลื่นที่ฉันคุ้นเคยที่สุด

FM1 คือคลื่นวิทยุที่รถเมล์ส่วนใหญ่หรือแทบจะทั้งหมดเปิด

ฉันนั่งฟังเพลงไปเรื่อยๆ พร้อมกับคิดอะไรไปเพลินๆ

แล้วเพลงเพลงหนึ่งก็ดังขึ้น เสียงของโฟกัสลอยเข้าหูมาจนถึงท่อนใกล้ฮุค

“อาจไม่กล้าพอพูดว่าฉันรักเธอ ได้แต่บอกรักเธอเพียงในใจ

ได้แต่รักเธอเพียงข้างเดียวเรื่อยไป แต่ยังไงฉันก็จะรอ”

รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นโฟกัส เป็นฉากที่โฟกัสนั่งรถเมล์

เอาหัวพิงกระจกใสและเหม่อมองออกไปนอกรถ

ฉันยังไม่ได้ดูหนังเรื่องนี้แต่ฉันคิดว่าเธอคงกำลังคิดถึงตี่ตี๋

คิดถึงใครคนนั้นที่เธอรัก ฉันว่าอารมณ์ฉันตอนนั้นไม่ต่างจากโอ๋เล็กเลยว่ะ

จะต่างก็ตรงที่เค้านั่งฝั่งขวา แต่ฉันนั่งฝั่งซ้าย

แล้วฉันก็พลันคิดถึงตอนที่แกเขียนเล่าให้ฟังในสเปซ

ที่ไปดูคอนเสิรต์แล้วพี่แด๊ก บิ๊กแอสร้องเพลง อย่างน้อย

จำได้แกบอกว่า รู้สึกเหมือนอยู่ในหนัง ขาดก็แต่ซีที่เอ่ยประโยคนั้น

"มันไม่เวิล์คหรอกว่ะ" น่าจะประมาณนี้อ่ะนะ

ฉันกับแกก็แปลกดีเนอะ รู้สึกเหมือนอยู่ในหนังทั้งคู่ แต่คนละซีน คนละอารมณ์

แล้วเพลงนั้นก็จบลง เหลือไว้แต่ความคิดถึงที่ยังคงไม่จางหายไป

    12.38 น. กลับมาถึงบ้าน เลยมื้อเที่ยงไปนานโข

ที่บ้านฉันทานมื้อเที่ยงตอนสิบเอ็ดโมงอ่ะนะ พี่วาแสนใจดี

จะต้มมาม่าให้ฉันกิน ฉันบอกว่า ฉันทำเองได้ แต่พี่วากุลีกุจอ

รีบมาทำให้ฉัน ฉันได้แต่เอ่ยขอบคุณ แล้วเดินไปทิ้งตัวลงที่เตียงคุณแหมะ

สักครู่มาม่าแสนอร่อยก็หมดไป พร้อมกับที่ความร้อนของมัน

ช่วยเพิ่มอุนหภูมิภายในร่างกายของฉัน ฉันเดินเอาถ้วยไปล้าง

แล้วเดินมาเปิดช่องแข็งเอาหน้าเข้าไปซุกในนั้นสักครู่

ก่อนจะปิดช่องแข็ง เปิดช่องปกติแล้วเอาหลังกับตัวแทรกเข้าไปรับไอเย็น

พี่วาเห็นเข้าเลยบอกว่า "น้องนิ่ม ไปเปิดพัดลมตานู่น มาเปิดทำไมตู้เย็น"

"นิ่มชอบค่ะ มันเย็นดี อิอิ" ฉันมักทำแบบนี้ประจำเวลาที่ฉันร้อนมากๆ

ไอเย็นๆจากตู้เย็นทำให้ฉันคิดถึงตอนที่อยู่ในห้องเก็บผักผลไม้

และห้องเบเกอรี่ที่อเมริกา นอกจากจะเย็นแล้วยังอร่อยด้วย

ว่าแล้วก็หยิบยาคูลท์มากินสักขวดดีกว่า

    16.03 พี่วาปลุกฉันจากการนั่งเล่น นอนเล่นคุยกับแหมะ

จนกลายมาเป็นนอนหลับเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ขึ้นมาเพื่อทานมื้อเย็น

แปลกใจที่วันนี้คุณแหมะให้ตั้งโต๊ะเร็วเป็นพิเศษ

ห้าโมงเย็นนี่น่า ถึงจะเป็นเวลาอาหาร สงสัยคุณแหมะจะหิว

ไม่นานนัก อาหารมื้อนี้ก็เสร็จสิ้นลง ฉันเห็นว่าฟ้ายังสว่างอยู่มาก

แดดก็ยังสาดแสงส่องถึงหน้าบ้าน ฉันจึงเอ่ยขอคุณแหมะ

"แหมะ กรไปเดินเล่นท่าน้ำนนท์นะ" แหมะพยักหน้าให้ฉัน

ก่อนจะหันกลับไปหาทีวีดูรายการสุดโปรด

    16.47 คือเวลาที่ฉันเริ่มต้นปั่นจักรยานออกจากบ้าน

ฝนเพิ่งจะหยุดตกไปไม่นาน บรรยากาศชื้นๆ เคล้าด้วยกลิ่นไอดินจางๆ

อากาศกำลังดี คนก็คงกำลังรู้สึกดีอยู่เหมือนกัน

คงไม่ช้านานนักฉันก็ปั่นมาถึงปากซอยบ้าน

ที่นั่นฉันยืนรอรถนานมากๆ แต่ก็มีหนุ่มน้อยน่ารัก

วัยกำลังซนให้ฉันได้ชำเลืองมอง และส่งยิ้มให้

แต่แล้วเราก็ต้องโบกมือลาจากกันเมื่อรถเมล์คันนั้นมาถึง

คันที่จะพาฉันไปถึงจุดหมายต่อไป ท่าน้ำนนท์

    17.21 น. ท่าน้ำนนท์วันนี้ดูอึมครึม เมฆหมอกเยอะ

เมฆฝนครึ้ม ฉันมันก็บ้า ดันคิดได้ อยากมาดูพระอาทิตย์ตก

อยากมาดูเอาวันเวลาแบบนี้ และที่นี่ท่าน้ำนนท์

ไม่เคยเห็นในไกด์บุ๊คเล่มไหน เขียนว่าท่าน้ำนนท์เป็นจุดชมพระอาทิตย์ตก

ใช่ไม่มีเขียนไว้หรอก ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกจะได้เห็นพระอาทิตย์ตกลับริมขอบฟ้า

เส้นขอบฟ้าหรือเส้นที่ตัดระหว่างท้องฟ้ากับทะเลสีน้ำเงินกว้างใหญ่น่ะ

แกคงไม่ได้เห็นที่นี่แน่ๆ ฉันแค่หวังว่าจะได้มาเห็น พระอาทิตย์สีส้มกลมโต

ลับหายไปหลังทิวต้นไม้ฝั่งวัดค้างคาว หลังป้ายเบียร์สิงห์

ถ้าพระอาทิตย์ใจดี คงจะทิ้งท้องฟ้าสีสันสวยงามไว้ใช้ชมเป็นขวัญตา

แกคงอยากมานั่งดูพระอาทิตย์สีส้มกับสาวตากลมโตละซินะ

ภาพแกกับสาวตากลมโตนั่งชมพระอาทิตย์ตกด้วยกัน

กับภาพของฉันที่ได้ชมพระอาทิตย์ตกกับใครคนนั้น

มันช่างเป็นภาพที่อยู่ภายใต้จินตนาการ แต่อยู่เหนือความเป็นจริงชะมัด

ภาพฉันกับแกนั่งดูพระอาทิตย์ตกด้วยกันน่าจะเป็นจริงได้มากกว่า

ฉันกับแกคงไม่ได้พูดอะไรกันนัก นอกจากนั่งดูพระอาทิตย์ตกเงียบๆ

ปล่อยหัวใจลอยไปตามสายลมเย็นๆ ลอยไปหาคนที่คิดถึง

ฉันกับแกก็คงทำได้แค่นี้ คิดถึงคนที่คิดถึง

ฉันยังคงคิดถึงคนที่คิดถึง ถึงแม้จะไม่มีแกมานั่งดูเป็นเพื่อนก็ตาม

วันนี้พระอาทิตย์สีส้มกลมโตแอบโดดงาน ไม่มาทำหน้าที่ที่ดี

อันที่จริงจะโทษพระอาทิตย์ก็ไม่ได้ น่าจะโทษเมฆฝนที่ลอยเข้ามา

บดบังแสงสีทองซะมากกว่า ภาพที่ฉันได้หลังจากมาถึงที่นี่ คือ

พระอาทิตย์ลับขอบเมฆฝนดำทะมึน แต่ยังคงหลงเหลือความสว่าง

เอาไว้ให้ฉันบ้าง ฉันนั่งซึมซับบรรยากาศเงียบๆ

ขีดๆเขียนๆ ปากกาหมึกซึมหัวสักหลาดสีดำตัดกันไปมา

จนได้เป็นภาพๆหนึ่ง เห็นมันเมื่อไหร่ ภาพในวันนี้คงเด่นชัดขึ้นเมื่อนั้น

    18.06 ฉันนั่งรถเมล์กลับบ้านด้วยว่าอีกไม่นานนัก

พระอาทิตย์ที่ลับหลังเมฆฝนก้อนนั้น คงจะลับหลังโค้งเว้าของโลก

และเมื่อนั้นฟ้าคงจะเริ่มมืดมิด ใบหน้าสีขาวอมชมพูของคุณแหมะ

จะเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ ตามระดับความดันโลหิตที่เพิ่มสูงขึ้นหากฉันกลับบ้าน

หลังพระอาทิตย์ตกดิน ยิ่งมืด ยิ่งดึก หน้าก็ยิ่งแดง

แน่นอนมันไม่ใช่เรื่องดี ฉะนั้นรีบกลับตอนนี้ดีกว่า

เผื่อว่าจะได้เห็นใบหน้าสีขาวอมชมพูของคุณแหมะก่อนนอน

    18.18 ฉันปั่นจักรยานด้วยความเร็วสูงกลับบ้าน

ด้วยว่าเมฆฝนที่ดำทะมึนตามฉันมาอย่างไม่ลดละตั้งแต่ท่าน้ำนนท์

ฉันแอบเห็นท้องฟ้าสีส้มทองกินพื้นที่น้อยนิดบนท้องฟ้า

พระอาทิตย์สีส้มกลมโตดวงนั้นคงลาลับโลกในวันนี้ไปแล้วจริงๆ

ฉันกำลังมองหาพระจันทร์ แต่ก็ไม่ได้เห็นอะไรมากไปกว่าเมฆฝน

ฉันกำลังคิดถึงแมวไขลาน สิ่งมีชีวิตประเภทเดียวกับแกและฉัน

ฉันมองไม่เห็นพระจันทร์ ก็ได้แต่หวังว่าท้องฟ้าของแมวไขลาน

จะแจ่มใสกว่าท้องฟ้าของฉัน เผื่อพระจันทร์ดวงนั้นจะช่วยไขลาน

ให้แมวตัวนี้ได้ ได้ข่าวว่าลานหมดมาหลายวันอ่ะนะ

ฉันเคยลานหมด เข้าใจความรู้สึกนั้นดี แกก็เหมือนกันใช่ม่ะ

มันยากจะอธิบายจริงๆ แต่อย่างน้อยก็ยังมีฉันที่(คิดว่า)เข้าใจแก

มีแกที่เข้าใจแมวไขลาน มีแมวไขลานที่เข้าใจฉัน

มีพวกเราที่เข้าใจกัน จริงมั้ย

    ฉันมาถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ ก่อนเม็ดฝนแรกจะโปรยลงมา

ไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ ฉันไปอาบน้ำอาบท่า นั่งฟังเสียงฝนตก

กระแทกกันสาดหน้าบ้านดัง ป๊อกแป๊กๆ เมื่อเสียงฝนซา

เสียงริงโทนคุ้นหูก็ดังขึ้น แล้วฉันก็...

อยากรู้ละซิว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่บอกแกหรอก บอกก็รู้หมดดิ

วันนี้ฉันคงหลับสนิทไม่ฝันร้ายละ แถมบางทีอาจจะฝันดีซะด้วยนะ

ยังไงแกก็ดูแลตัวเองด้วยละกัน ฝนตกบ่อยๆระวังเป็นหวัดละ

ขับรถไปไหนมาไหนก็หัดระวังมั่งนะ ใบขับขี่ยิ่งไม่มีอยู่

ไว้เจอกันเมื่อฉันได้ตะลอนๆไปไหนคราวหน้านะแก

                                       คิดถึงเสมอ

                              เพื่อนสาวตัวน้อยของแก

ตามอ่านบันทึกการเดินทางของไอ้เพื่อนที่ฉันเขียนถึงได้ที่นี่

http://panugan.spaces.live.com

หลังบทสนทนายืดยาวใกล้จบลง

นานต์นานต์เอ่ยถามว่า จะแลกหัวข้อสเปซอันต่อไปเลยมั้ย

ฉันเกรงว่าจะเป็นการเร่งให้นานต์นานต์เขียนเกินไป เลยคิดไตร่ตรองอยู่สักครู่

แต่เหมือนนานต์นานต์จะมีหัวข้อใหม่อยู่ในใจแล้ว ฉันก็เช่นกัน

นานต์นานต์พร้อมให้หัวข้อใหม่ แสดงว่าก็คงพร้อมจะเขียนหัวข้อใหม่จากฉันเช่นกัน

ก่อนจะเริ่มร่ายยาว ว่าหัวข้อนี้มาได้อย่างไร

 น้ำหวานเพื่อนอักษรบอกว่า

กานต์ แปลว่า ที่ปรึกษา

แต่นานต์นานต์คิดมาตลอดว่า

กานต์ แปลว่า ที่รัก

น้ำหวานบอกแปลได้ทั้งสองอย่าง

ฉันเลยรวบเป็นข้อเดียว กานต์ แปลว่า ที่ปรึกษาความรัก ในพจนานุกรมของฉัน :)

แล้วก็วกเข้ามาถึงหัวข้อของฉัน นานต์นานต์ถามนิ่งๆ

อยากรู้ความหมายของชื่อ เจ้านิ่ม พรกนก

ฉันเริ่มงงๆ ตื้อๆ ตันๆ มิเคยนึกฝันถึงมาก่อนอีกแล้ว

แต่ก็ใช่ว่าฉันจะไม่รู้ว่า ชื่อฉันแปลว่าอะไร แต่มันดูไม่มีอะไรเลยจริงๆ

ฉันถามนานต์นานต์ เหมือนอธิบายความเป็นตัวเอง พูดถึงตัวเองเหรอ

นานต์นานต์บอก "เขียนอะไรก็ได้"

จริงๆ นะ ในเมื่อเขียนอะไรก็ได้

ฉันก็จะเล่าถึงที่มาที่ไปของชื่อทั้งสองละกันนะ สาระคงไม่ได้ แต่ไร้สาระคงเต็มเปี่ยมแน่ๆ

แต่อย่างน้อยฉันก็หวังว่ามันจะตอบโจทย์ของนานต์นานต์

ที่อยากรู้ความหมายของชื่อทั้งสองได้อ่ะนะ

เริ่มที่ชื่อจริงก่อนแล้วกันเนอะ

เท่าที่ฉันรู้ พรกนก แปลว่า ทองที่ประเสริฐ

หากแยกออกมาเป็นคำๆ ฉันไม่แน่ใจนักว่า พร เฉยๆแปลว่าอะไร

เท่าที่ดูจากข้างต้น มันก็น่าจะเป็นอะไรที่ดี ประเสริฐ

ส่วนคำว่า กนก แปลว่า ทอง

ตอนเด็กๆ ฉันเชื่อว่าชื่อของฉันแปลว่า พรจากพ่อ

โตมาเลยได้รู้ว่า พรจากพ่อน่ะ ต้องชื่อ พรชนก

แปลกใจเหมือนกันที่ไม่แปลว่า พ่อที่ประเสริฐ

ฉันว่าชื่อฉันคงอ่านยากในระดับนึง ถึงมีคนอ่านชื่อฉันแปลกๆ

บ้างก็ พะ ระ กะ นะ กะ อุตส่าห์อ่านอ่ะนะ

บ้างก็ พรก นก ล่าสุดก็ พร กะ นก

ฟังแล้วมันทะแม่งๆ แต่ก็นะแปลกหูดี

หากอ่านชื่อฉันเดี่ยวๆ (ถ้าอ่านถูก) มันก็ดูธรรมดาไม่ได้มีอะไรพิเศษนัก

แต่หากอ่านมันต่อจากชื่อแฝดฉัน ฉันรู้สึกว่ามันมีเสน่ห์และก็แอบเท่ห์ดี (ตรงไหน)

พรรณกร พรกนก (พัน นะ กอน พอน กะ หนก)

บางครั้งฉันก็เรียกพี่ว่า พันกร พันมือ พันไม้ :)

พรรณกร แปลว่า ผู้มีผิวพรรณดี

มีอยู่ช่วงหนึ่งที่พี่เค้าอยากเปลี่ยนชื่อ

ด้วยว่า ชื่อของทั้งฉันและพี่มีตัวอักษรไม่ดีที่ไม่เหมาะกับคนเกิดวันศุกร์

คนเกิดวันศุกร์ ห้ามมีตัว ร ณ

ฉันกับพี่ก็พกมากันคนตัวสองตัว ช่วงแรกๆฉันก็เห็นดีเห็นงาม

แต่เมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน ฉันก็เริ่มรู้สึกไม่ดี

ชื่อนี้บ่งบอกความเป็นฉันตั้งแต่แรกเกิด

แสดงความเป็นฉันมานานร่วมยี่สิบปี  แล้วทำไมจู่ๆถึงคิดจะเปลี่ยนมันง่ายๆ

คิดได้ดังนั้น ฉันจึงเริ่มอคติกับการเปลี่ยนชื่อ

พี่นำชื่อต่างๆที่เธอชอบมาบอกฉัน ชื่อทั้งหลายล้วน

มีความหมายที่ดีในทางพุทธศาสนา

ผู้ปฏิบัติเพื่อนิพพาน และอะไรต่อมิอะไรประมาณนี้

มันเป็นชื่อที่ดี แต่ฉันไม่ชอบ

ฉันบอกสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงธรรมดาๆ

“ตัวเองจะเปลี่ยนก็เปลี่ยน แต่เปลี่ยนแล้วอย่าเอามาบอกเรา

เรามีพี่คนเดียว ชื่อ พรรณกร”

หลายวันผ่านไป เมื่อฉันกลับบ้านมาเจอพี่ ฉันไม่ได้ถามถึงหรือพูดถึง

เรื่องเปลี่ยนชื่อ ฉันไม่อยากได้ยิน ไม่อยากรับรู้

จู่ๆ พี่ก็มาบอกฉันว่า “เราไม่เปลี่ยนชื่อแล้วนะ”

ฉันถามไปด้วยความสงสัย “อ้าว ทำไมละ”

พี่บอกว่า “ก็ตัวเองไม่ชอบ เราเลยไม่เปลี่ยน”

ไม่คิดว่าประโยคนั้นจะทำให้พี่เปลี่ยนความตั้งใจอันแรงกล้าของพี่ได้

วันนั้นฉันคิดไม่ออกว่าทำไม แต่พอมานึกถึงคำพูดในวันนี้

ฉันเพิ่งค้นพบว่า มันคล้ายกับการตัดพี่ตัดน้องกลายๆ

ถ้าเปลี่ยนชื่อ ก็หมายถึง ไม่ใช่พี่ฉันอีกต่อไป

วันนั้นฉันแค่ไม่อยากให้พี่เปลี่ยนชื่อ ไม่คิดจะหมายความอย่างนั้นเลย

แต่หลังจากนั้นไม่กี่วัน ฉันก็บอกพี่เงียบๆว่า

“ตัวเองจะเปลี่ยนชื่อก็ได้นะ” พี่ยังย้ำคำเดิม

“ตัวเองไม่ชอบ เราไม่เปลี่ยนหรอก”

ฉันไม่อาจโกหกความรู้สึกตัวเองจนเอ่ยปากบอกว่า ชอบ ออกไปได้

วันนี้ฉันกับพี่จึงมีชื่อเดิม ชื่อแรกที่ตั้ง ตั้งแต่เกิดมา

“พรรณกร พรกนก”

ฉันก็ไม่แน่ใจนักว่าใครตั้งชื่อนี้ให้ บ้างก็บอกว่าพระตั้งให้

บ้างก็บอกว่าแม่ตั้งให้ ชื่อที่ไร้ซึ่งสระแบบนี้น่าจะเหมาะกับคนเกิดวันจันทร์

แต่ก็ยังคงมาตั้งให้คนเกิดวันศุกร์ นอกจากนี้พระท่าน(อันนี้แน่ใจว่าพระ)

ยังอุตส่าห์ตั้งชื่อเล่นให้ซะเพราะพริ้ง เปรม ปรีดิ์

ขนาดชื่อเล่น ยังมี ร เลยคิดดูดิ

คงเพราะวันศุกร์ มี ร เรือ การันต์ ท่านเลยอยากให้ฉันพกเรือไปด้วย

คุณแหมะบอกว่า ชื่อ เปรม กับ ปรีดิ์ เรียกยาก

แหมะเลยตั้งให้ฉันกับพี่ใหม่ ด้วยชื่อที่เรียบง่าย

เพราะเมื่อสัมผัสกับผิวแล้วดูนุ่มนิ่ม แหมะเลยให้ชื่อนี้มา

ฉันอดดีใจไม่ได้ที่ไม่ได้ชื่อเล่นที่คุณพระท่านตั้งให้

เนื่องด้วยมันคงเรียกได้หลากหลายทีเดียว

ต้นปี หัวปลี ท้ายปี ซึ่งมันก็ดูธรรมดาๆ

ที่คาดว่าน่าจะได้รับความนิยมมากสุดน่าจะเป็น อับ(...)

แต่ใช่ว่า ได้ชื่อเล่น ว่านิ่มมา มันจะช่วยอะไรได้มากนัก

เพราะที่เรียกๆกันก็มักไม่พ้น

ปัญญานิ่ม ตัวนิ่ม สมองนิ่ม

อยากจะรู้จริงๆว่าสมองใครมันแข็งมั่งว่ะ บอกหน่อยดิ

ชื่อฉันจึกมักถูกเติมหน้า ต่อหลังอะไรหลายๆอย่างอยู่เสมอ

ไม่เหมือนชื่อพี่ ไม่เห็นจะถูกต่อเติมเสริมแต่งให้ดูประหลาดๆอย่างชื่อฉันเลย

แต่แล้วฉันก็พบการเติมแต่งชื่อที่ฉันรู้สึกใช่เข้าโดยบังเอิญ

“เจ้านิ่ม” คือ ชื่อที่ว่า

จำไม่ได้ว่าใครคือคนแรกที่เอื้อนเอ่ยเรียกฉัน

แต่มันเริ่มต้นที่โรงเรียนประจำแห่งนั้นที่ฉันรัก

อาจจะเป็นบราเดอร์ใจดี หรือคุณพ่อที่โบสท์

ไม่ก็ซิสเตอร์ผู้อ่อนโยน หรือจะเป็นมีสคุมหอที่เข้าใจวัยรุ่น

ท่านเหล่านั้นคงจะเรียกด้วยความรู้สึกเอ็นดูเล็กๆว่า

อืมเด็กคนนี้มันตัวเล็ก เหมือนเด็กจริงๆเลยเนอะ

เจ้านิ่ม จึงน่าจะเพี้ยนมาจาก เจ้าหนู อะไรประมาณนั้นอ่ะนะ

หลายๆคนมักถามฉันว่า ทำไมถึงชื่อ เจ้านิ่ม

ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน

ไหนๆ ใครๆก็ชอบต่อเติมชื่อฉันนัก

ฉันเลยชิงเติมชื่อเพื่อบอกใครต่อใครไปก่อนเลยดีกว่า ว่าฉันชื่อนี้

ปล. ต่อด้านล่างเลยนะจ๊ะ แอบเซ็งยาวเกินไป เลยต้องตัดเป็นสองตอน

และอีกอย่าง เจ้านิ่ม เป็นนามปากกาแรกในชีวิตฉัน

ฉันทำวารสารโรงเรียนมาตั้งแต่สมัยม.ต้น

บอกว่าเป็นรุ่นบุกเบิกชมรมวารสารของโรงเรียนก็ไม่ผิดนัก

ร่วมก๊วนกับเพื่อนที่สนิทที่สุด และแฝดพี่ (มีรุ่นพี่ๆด้วยนะ)

พวกเรามีคอลัมน์เป็นของตัวเอง ซึ่งเป็นอะไรที่ฮิตที่สุดในโรงเรียน

แหม่ ใครๆก็ชอบอ่านซุบซิบนี่น่าจริงมั้ย

ฉันดีใจที่น้องๆ พี่ๆ มักจะเล่าให้ฟังเสมอว่า

เวลาได้วารสารนะ จะเปิดคอลัมน์ที่ฉันเขียนอ่านก่อนเป็นอันดับแรกเลย

ฉันเขียนแซวตั้งแต่น้องๆระดับอนุบาล จนถึงพี่ๆมัธยมปลาย

รุ่นโตๆ มักไม่มีปัญหา เพราะเรียนด้วยกัน คุยกันได้

ฉันรับอาสาไปคลุกคลีหาข้อมูลมาแซวน้องๆอนุบาล

ไม่รู้ทำไมฉันถึงคิดที่จะเขียนแซวน้องอนุบาลทั้งๆที่น้องเค้าก็คงอ่านไม่ออก

แต่เมื่อฉบับแรกผ่านไป ฉันไปคลุกคลีเพื่อหาข้อมูลฉบับที่สอง

ครูอนุบาลเล่าให้ฟังว่า คุณพ่อคุณแม่น้องที่ฉันแซวเค้าปลื้มอกปลื้มใจนักหนา

ที่ฉันเขียนถึงลูกสาวลูกชายของเค้าลงหนังสือ

ฉันอดดีใจไม่ได้ที่มีส่วนทำให้ผู้คนบางคนรู้สึกดีไปกับงานเขียนของฉัน

คุณครูยังเล่าต่ออีกว่า ผู้ปกครองบางคนถึงขนาดรออ่านวารสารฉบับหน้า

เผื่อจะมีข้อความเขียนถึงลูกๆของเค้าบ้าง

อิอิ ถึงฉันจะเขียนไม่ค่อยดีนัก แต่ก็มีแฟนประจำและคนรออ่านหลายสิบ

และอาจจะถึงหลายร้อยคนเลยนะ

พูดถึงนามปากกาที่กลายมาเป็นชื่อเล่น จนถึงชื่อเรียกจริงๆแล้ว

อดคิดถึงแฝดพี่ไม่ได้ แฝดพี่ใช้นามปากกาต่างจากฉันลิบลับ

หลายคนคงจะสงสัยว่า มีคนเรียกฉันว่า เจ้านิ่ม แล้วไม่มีใครเรียกแฝดว่า

เจ้านุ่มเหรอ แน่นอนว่ามี แต่แฝดพี่มีชื่อที่ฝังใจไปเรียบร้อยแล้ว

ตั้งแต่ยังไม่มาเรียนที่โรงเรียนประจำแห่งนี้

คงไม่ว่า ถ้าฉันเท้าคาง ท้าวความเล่าถึงที่มา

ซึ่งคาดว่าไม่มากก็น้อยอาจจะอยากรู้ บางคนก็คงรู้แล้ว

ย้อนกลับไปสมัยเรียนม.หนึ่ง

แฝดพี่ มีเรื่องกุ๊กกิ๊ก ป๊อปปี้เลิฟกับเพื่อนคนนึง

เพื่อนคนนั้นเรียนห้องเดียวกับเรา ห้องคิง ห้องลูกอาจารย์

เพื่อนคนนั้นเป็นคนที่เรียกได้ว่าหล่อ และดูดีที่สุด

สาวๆในห้องพากันหลงรัก หลงปลื้ม

แต่ฉันกับพี่หาได้สนใจไม่ แต่ก็รู้คร่าวๆ ว่าเค้ามีใจให้พี่ฉัน

แน่นอนฉันมันฝ่ายสนับสนุน แหม่เพื่อนฉันก็น่ารัก

มาชอบพี่ฉันทั้งที งี้ก็ต้องช่วยผลักช่วยดันเต็มที่

แต่แล้วเพื่อนคนนั้นก็ไม่ค่อยสบาย มักจะหายเข้าโรงพยาบาลบ่อยๆ

จนกระทั่งหลังๆ ไม่ได้มาโรงเรียนซะนาน กลับมาที

ตัวงี้ขาวซีดเลยเชียว ฉันรู้แค่เพื่อนไม่สบายมากแต่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร

ตอนนั้นปิดเทอมแล้ว กำลังเข้าซัมเมอร์ที่บ้านไม่ให้ออกไปไหน

พยายามหาทางแอบหนีไปเยี่ยมเพื่อนที่โรงพยาบาลจนได้

เพื่อนนอนนิ่งๆ ตัวซีดขาว แทบไม่ได้พูดจาอะไรกับเรา

เพราะเรี่ยวแรงแทบจะไม่มี ได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ มาให้

แต่แววตาของเพื่อนไม่ได้แล้งตามไปด้วยเลย แววตาเพื่อนสดใส

คงเพราะเห็นคนข้างๆที่มากับฉันกระมั้ง

จำได้ว่า มีโอกาสได้คุยกับแม่เพื่อนสั้นๆ

เลยได้รู้ว่าเพื่อน เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว ไม่รู้จะอยู่ได้นานแค่ไหน

แต่จำไม่ได้ว่าตอนที่ได้ฟังนั้นรู้สึกยังไง

และแล้ววันที่สี่เมษา หน้าร้อนนั้นก็พรากเพื่อนคนนี้ไปจากฉัน

และเช่นเดียวกันจากพี่ด้วย ฉันรู้ว่าพี่รู้สึกอย่างไรกับเพื่อนคนนั้น

แต่พี่ไม่มีโอกาสได้บอกเพื่อนอีกแล้ว

ไม่มีโอกาสอีกแล้ว ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้

พวกเรามีโอกาสไปงานศพเพื่อน เค้าเป็นแฟนพันธุ์แท้ของหงษ์แดง

วาดรูปอะไรเก็บไว้มากมาย พวกเรารู้

แต่ได้รู้อะไรมากกว่านั้นในหนังสือที่หยิบยื่นให้เราในงานวันนั้น

เพื่อนๆรู้ดีว่า แฝดกับเพื่อนคนนั้นรู้สึกอย่างไรต่อกัน

ฉันคิดว่าแม่เพื่อนคนนั้นก็คงรู้ แม่เพื่อนนำรูปหน้าศพขนาดปกติให้แฝดฉันเก็บไว้

แฝดฉันนำมันไปเคลือบพลาสติก และพกมันไปด้วยทุกๆที่ วางไว้ใต้หมอน

หนุนนอนทุกคืน เมื่อมีโอกาสจะแวะไปเยี่ยมเยียนเพื่อนคนนี้ที่วัด

ป้ายหน้าที่เก็บกระดูก มีข้อความเพิ่มเติมจากชื่อจริง ชะตา และมรณะ

ความว่า “ลูกไม้ เด็กหงษ์”

“ลูกไม้” เป็นนามปากกาของพี่ในตอนนั้น จนกลายมาเป็นชื่อเรียกจริงๆในตอนนี้

พี่บอกว่า ตอนรู้ว่าติดจุฬาก็มีคนมาแอดเอ็มแล้วถามว่าชื่อไร

ก็บอกไปว่า ลูกไม้ แต่พอได้เจอกันจริงๆก็บอกไปตรงๆว่า ชื่อเล่นจริงๆ ชื่อนุ่ม

แต่ไม่มีใครเรียกชื่อเล่นจริงๆเลยสักคน

ไปๆมาๆ เพื่อนๆพี่เลยเข้าใจว่า พี่ชื่อเล่นชื่อ ไม้นุ่ม

แล้วทำไมต้องเป็นไม้นุ่ม พี่อธิบายสั้นๆว่า

“ที่บ้านคงกลัวจะแข็งกระด้างเหมือนไม้มั้ง เลยพ่วงท้ายนุ่มมาให้ดูอ่อนหวานขึ้น”

เพื่อนๆพี่รู้ว่าพี่มีฝาแฝด เข้าใจไปเองเสร็จสรรพ

ว่าชื่อของพี่กับฉันคือ “ไม้นุ่ม ไม้นิ่ม”

และเพื่อนๆของฉันก็เช่นกัน  “เจ้านุ่ม เจ้านิ่ม”

หากไปถามที่จุฬา ว่ารู้จัก “เจ้านุ่ม” มั้ย ทุกคนคงจะทำหน้างงๆ

และหากมีใครมาถามที่ศิลปากร รู้จัก “ไม้นิ่ม” มั้ยทุกคนก็คงทำหน้างงๆเหมือนกัน

นึกแล้วก็ตลกดี “พรรณกร พรกนก” กับ “ไม้นุ่ม เจ้านิ่ม”

นอกจากนี้เวลาเราอยู่ด้วยกัน ยังมีชื่อเรียกพิเศษๆ เช่น

แฝดนรก แฝดมหาประลัย ถ้าแยกก็มีบ้าง เช่น ไอ้แก่น ไอ้แสบ

ไอ้ซ่า ไอ้ซน ไอ้ขนม แต่ชื่อที่เรียกฉันบ่อยที่สุดนอกจากชื่อเล่นจริงๆ

น่าจะเป็น ไอ้แว่น บราเดอร์ชอบเรียกฉันแบบนี้ คงเพราะฉันใส่แว่นมั้ง

ต่อมาก็ ไอ้ลิง(น้อย) พี่ๆเรารักษ์ป่าและเพื่อนหัวฟูมักเรียกฉันแบบนี้

อีกอันที่รู้สึกว่ามาแรงแซงโค้ง คือ ม้าน้อย  อิอิ

กลับมาที่โจทย์ที่นานต์นานต์มอบให้ดีกว่า รู้สึกจะนอกเรื่องไปไกลอีกตามเคย

แต่หวังว่า เพื่อนๆ คงไม่เบื่ออ่านหรอกเนอะๆๆๆ : )

ฉันเคยลองเสิร์ชชื่อตัวเองดูเมื่อนานมาแล้ว

อันที่จริง แม่นางหอยขมเมทร่างสูงโปร่งต่างหากที่เสิร์ชชื่อฉันก่อน

หอยขมบอกว่า เธอพิมพ์ชื่อจริง นามสกุลจริงฉันลงไปในกูเกิ้ล

ก่อนที่จะกดค้นหา ปรากฎว่า ชื่อและนามสกุลของฉันไม่ตรงกับเอกสารใดๆเลยสักฉบับ

ฉันคงจะเป็นบุคคลที่หาตัวยากที่สุดในโลกคนนึง

ขนาดกูเกิ้ลที่หาอะไรก็เจอ ยังหาฉันไม่เจอเลย คิดดูดิ

หอยขมยังบอกอีกว่า เธอพิมพ์ชื่อเพื่อนเมททุกคนลงไปแล้ว ทุกคนมีข้อมูลหมด

ไม่มากก็น้อย ยกเว้นก็แต่ฉันที่ไม่มีเลยแม้แต่น้อย

วันนั้นฉันแอบภูมิใจลึกๆ ในความหาตัวยาก และเหมือนการไม่มีตัวตนอยู่ของฉัน

แต่หลังจากนั้นพักใหญ่ๆ ฉันกลับไปค้นหาดูอีกรอบ

คราวนี้ฉันมีตัวตนอยู่บนโลกนี้แล้วนะ อย่างน้อยก็อยู่ในทะเบียนรายชื่อ

นักศึกษาภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากรละว่ะ

นอกจากนี้ ฉันยังลองเสิร์ชคำว่า เจ้านิ่ม แน่นอน

มีเอกสารขึ้นมาเยอะมากๆ มีทั้งที่เป็นตัวฉันเอง

เป็นเจ้านิ่มคนอื่นๆ เป็นเจ้านิ่มตัวอื่นๆ เต็มไปหมด

พรกนก ก็เช่นกัน มีหลายๆ พรกนก

แต่วันนี้ ฉันจะลองเสริจ์คำว่า “เจ้านิ่ม พรกนก” ดู

หากเป็นแค่เจ้านิ่ม อาจจะไม่ใช่ฉัน

และหากเป็นแค่พรกนก ก็อาจจะไม่ใช่ฉันอีกเหมือนกัน

แต่ถ้าเป็น เจ้านิ่ม พรกนก ฉันคิดว่าต้องหมายถึงฉันแน่ๆ

คงไม่เจอพรหมลิขิตขนาดชื่อเล่น ชื่อจริงเหมือนกันเป๊ะขนาดนั้นหรอกเนอะ

ในเมื่อมันหมายถึงฉัน แล้วฉันเป็นยังไงนะ

เป็นคำถามที่ตอบตัวเองได้ยาก ให้มองตัวเองนี่มันยากเนอะ

เวลามีคนให้กรอกนิสัย หรือบุคลิก

ข้อแรกที่เขียนลงไปคือ ร่าเริงแจ่มใส ข้อต่อมาเขียนมั่งไม่เขียนมั่ง

รู้สึกว่า ถ้าอยากรู้อะไรก็มาทำความรู้จักเองแล้วกัน

ฉันไม่ใช่คนเข้าถึงยาก หรือพูดคุยด้วยยากอะไรประเภทนั้นอยู่แล้ว

ออกจะสบายๆ ด้วยซ้ำไปเนอะ

ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองช่างคิด คิดอะไรไปเรื่อย มีสาระบ้าง ไร้สาระมั่ง

นอกจากคิดแล้วก็ยังเขียน พูด

วันก่อนคุยกับเบนซ์ เรามีความเห็นคล้ายๆกันที่ว่า

เราจะรู้ว่าคนคนนึงคิดยังไง เป็นยังไง จากงานเขียนของเค้า

ก็ไม่แปลกที่งานเขียนจะสื่อถึงตัวตนของเค้าออกมา

ฉะนั้น ถ้าอยากรู้จักฉัน ก็ลองกลับไปอ่าน

ที่ฉันเขียนมาเอาเองละกันนะ คงจะได้รู้จักฉันเพิ่มขึ้นบ้างไม่มากก็น้อย

และนี่แหละ คือ ฉัน และฉันคือ เจ้านิ่ม พรกนก

เพื่อนๆละว่าไง สำหรับเพื่อนๆหมายถึงอะไรบ้าง ว่างๆก็บอกกันมั่งนะ :)

ปล. ตามอ่านโจทย์ข้อที่สอง ที่ฉันให้นานต์นานต์ไปได้ที่นี่น้า

http://panugan.spaces.live.com