個人檔案เด็กรักม้าที่หวังจะมีม้า...相片部落格清單更多  |  工具 說明 |
|
9月10日 "สิบ เก้า แปด ...น้ำตาลูกผู้ชาย"เป็นอีกครั้งที่ความสวยของตัวเลขมาดึงเอาความธรรมดาของวันนี้ให้ดูพิเศษขึ้น
(มันสวยตรงไหนเหรอ ไอ้เลขที่บอกมาเนี่ย หลายๆคนคงคิดในใจ อิอิ)
เมื่อครั้งที่วันเดือนปีแปดเวียนมาถึงก็ไล่โทรหาใครต่อใคร
ด้วยว่าอีกพันปีกว่าจะเวียนมาถึง ลองมาคิดๆดู แต่ละวันที่ผ่านไปก็พันปีทั้งนั้นละ
บ้าเห่อไปเองคนเดียวตลอด อิอิ
และสำหรับวันนี้ก็อาจจะเป็นวันธรรมดาๆ
แต่ก็นะ เลขสวยเลยอยากอัพสเปซสักนิด คริคริ
เรื่องเล่าเรื่องราวก็ไม่ได้มีอะไรมาก เอาที่เด็ดๆนิดๆหน่อยๆละกันเนอะ
พรุ่งนี้มีเรียนแล้วก็ทำงาน นอนดึกไม่ได้ คิดเยอะ เขียนเยอะไม่ดี เดี๋ยวไปหลับในห้อง ฮ่าๆๆ
...
เมื่อวานเป็นวันที่ฉันมาอยู่ ณ ที่แห่งนี้ครบหนึ่งเดือนพอดี
อาจจะเป็นฤกษ์ดี หรือความคิดถึงวันนี้เมื่อเดือนที่แล้วทำให้ฉันอยู่ไม่สุข
หลังจากดูการเช็คโปรแกรมสโลโมชั่นที่ห้องตัดต่อกับพี่สาเสร็จ
ก็ลงมาหาพี่แป๊ะที่สตูดิโอข่าว ซึ่งพี่ๆตากล้องซ้อมกันอยู่
ฉันก็นั่งดู และซ้อมเป็นพิธีกรให้พี่ๆ นั่งเล่นหน้ากล้องอยู่นาน
จนพี่ๆ เริ่มเหนื่อยและเมื่อย ชวนกันไปพักหน้าห้องเพื่อทำลายสุขภาพ
ฉันเลยได้ที เห็นกล้องถ่ายทำว่างอยู่ก็นะ
"พี่แป๊ะ สอนหนูหน่อย" พี่แป๊ะตอบทันควัน "เอาดิ"
แล้วพี่แป๊ะก็มาสอนการใช้กล้องคร่าวๆ ซูม ปรับความสว่าง ปรับโฟกัส
ทั้งในฉากและกลางอากาศ เมื่อปรับเล่นโดยมีขาไปสักพัก
พี่แป๊ะก็ถาม "ลองแบกกล้องเดินถ่ายดูมั้ย" "เอาค่า" ฉันตอบอย่างเร็ว
แล้วฉันก็แบกกล้องเดินถ่าย ลุกๆ นั่งๆ พี่แป๊ะก็ใจดี สอนให้
พร้อมเป็นแบบให้ฉันโฟกัส ลองให้ฉันทำนู่นทำนี่ดู
อันฮวน หัวหน้าฝ่ายโปรดักชั่นเข้ามาดู แอบแซวฉันด้วยละ
"camera woman" ปกติจะมีแต่ camera man อ่ะนะ
ฉันก็เล่นกล้องไปสักพักใหญ่ๆ พอพี่ๆเค้าเข้ามาก็มาซ้อมกันต่อ ฉันก็ไปนั่งเป็นพิธีกรอีกรอบ
สนุกชะมัดเลย แต่ก็นะไม่ง่ายเลยจริงๆ รู้สึกว่าอยากจะมือใหญ่กว่านี้จัง
ฮ่าๆๆ จะได้ปรับโฟกัสอะไรถนัดๆ กว่านี้หน่อย แบบว่านิ้วไม่ถึง คริคริ
ซ้อมพิธีกรเสร็จก็ช่วยพี่ๆ ขนกล้องมาเก็บที่ห้อง แล้วก็แยกย้าย
กลับบ้านเรา (ถึงแม้จะไม่มี) รักรออยู่ อิอิ
...
วันนี้ฉันก็ไปวุ่นวายคนอื่นเค้าไปทั่วตามเคย
ไปดูห้องออกอากาศ ได้เจอการ์ตูนที่คุ้นตา จำได้ว่ามีใครคนนึงบอกจะให้ยืม
น่าจะใช่นะ เรื่องนั้น ถ้าไม่ใช่คงต้องส่งข่าวไปบอก
แอบดูอยู่ในห้องถ่ายทอด จำชื่อไม่ได้ อะไร ไม ไม สักอย่าง
อยากจะบอกว่าน่ารักมากกกกกกกกกกก
อยากเอากลับมาดูที่บ้านจังเลย ชอบชะมัด อิอิ
นั่นละ ชอบมากขนาดไหนก็ต้องไม่ให้ออกนอกหน้า ฟอร์มจัด ทำเหมือนว่าเรามาทำงาน
ตรวจสอบความเรียบร้อยในภาพเสียง ไตเติ้ลด้านล่าง ไรแบบนี้
แต่จริงๆแล้ว ตั้งอกตั้งใจดูการ์ตูน แหะๆ บ้าบอมั้ยละ
ออกจากห้องนั้นก็มานั่งประจำห้องกับพี่สา แล้วสักพักพี่ผู้ชายคนไทยอีกคนก็เข้ามา
ขอเรียกว่าพี่รักเดียวละกันนะ(ขอสงวนนามจริง คริคริ)
ด้วยประโยคบางประโยค ก่อให้เกิดคำถามบางคำถาม
แล้วเรื่องราวจึงดำเนินต่อไป ดังนี้
พี่รักเดียวเล่าเรื่องราวในรักครั้งสำคัญให้พี่สาฟัง โดยมีฉันนั่งหูผึ่งฟังอยู่ด้วย
เป็นอีกครั้งที่ฉันได้ฟังเรื่องราวของผู้ชายอกหัก
พี่รักเดียวอายุสามสิบปลายๆ กับสาวคนนั้นยี่สิบต้นๆ
ทั้งสองมีงานแต่งงานเป็นหน้าเป็นตา ได้ข่าวจากพี่สาว่าการ์ดแต่งงานสวยมาก
พี่รักเดียวมีเพื่อนๆในวงการ ช่างภาพ ช่างนู่นช่างนี่
แน่นอนทุกคนมาช่วยงาน เลยได้ภาพและอะไรที่สวยและน่าประทับใจสุดๆ
ดุท่าทางพี่รักเดียวจะปลื้มกับงานและรู้สึกซึ้งในน้ำใจเพื่อนๆขณะที่เล่าให้ฟัง
แต่แล้วด้วยเหตุผลบางประการก็ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ยืนยาว
ซึ่งเหมือนกับว่ามันจะผ่านมาได้ไม่นานนี่เอง
ตอนแรกพี่รักเดียวก็เล่าสบายๆ เรื่อยๆ มีขำๆบ้าง
สักพักก็บอกว่า "เดี๋ยวไปละ ไปหาเพื่อนก่อน เล่าเรื่องนี้ทีไร
น้ำตาจะไหลทุกที" ตอนแรกฉันคิดว่าพี่เค้าพูดเล่น ที่ไหนได้ หันไปอีกที
ตาแดงๆ เอามือป้ายน้ำตา ฉันกับพี่สารีบเข้าไปดู
พี่รักเดียวบอก "ไม่เป็นไรๆ ขอบใจมาก พี่ไปละนะ"
แล้วพี่รักเดียวก็เดินออกไป
ทุกคนคงจะแปลกใจทำไมฉันเรียกพี่เค้าว่ารักเดียว
ก็นะ พี่เค้าบอกว่า พี่เค้ารักใครรักจริง คบใครทีละคน รักเดียวใจเดียว
ฉันก็เลยใช้ชื่อนี้แทนชื่อพี่เค้า อิอิ
วันนี้จบลงที่ได้เห็นน้ำตาลูกผู้ชายอายุสามสิบปลายๆ
บางครั้งเรื่องบางเรื่องก็ทำให้น้ำตาร่วงได้ไม่ยากเลยจริงๆ
ยังไงก็ขออยู่เป็นเพื่อนทุกๆคนในทุกๆยามนะจ๊ะ
คิดถึงไม่แพ้ คิดถึงไม่ชนะ คิดถึงเสมอ :)
(เลียนแบบผู้ชายบ้านนอก ฮ่าๆๆ)
"ขอบฟ้าที่เรานั่งมองคราวนั้นยังมีความหมาย
ต้นไม้ลำธารยิ่งมองยิ่งคิดถึงเธอมากมาย
ชีวิตที่มันขาดเธอวันนี้ยังเดินต่อไป
แค่ได้คิดถึงก็เป็นสุขใจ
ญารินดา - แค่ได้คิดถึง"
回應 (5)
引用通告此內容的引用通告是： http://jaonim.spaces.live.com/blog/cns!C0FE4BF15533E4C1!1507.trak 引述這則內容的部落格
|
|
|
